Het is maar waar je in wilt investeren als ziekenhuis

Het AZM heeft minimaal 65 miljoen meer uitgegeven aan automatisering dan begroot, zo meldt Zorgvisie. Ziekenhuizen investeren enorme bedragen in Ziekenhuis Informatie Systemen (ZIS) en het Electronisch Patiënten Dossier. Het is überhaupt de vraag of dergelijke investeringen in ICT te rechtvaardigen zijn maar wat mij opvalt is dat zoiets essentieel als bijvoorbeeld patiëntenlogistiek niet ondersteund wordt door genoemde systemen. En dat terwijl de return-on-investment bij een goede patiënten logistiek wel voor de hand ligt.

Nog even terug naar het voorbeeld van het AZM waarvan de Raad van Bestuur het bedrag overigens tegenspreekt en stelt met 66 miljoen euro drie keer meer te hebben uitgegeven aan de inhuur van externe consultants dan gedacht. Daarnaast wordt vermeld dat de investering pas op “lange termijn” wordt uitbetaald. Laten we voor het gemak eens stellen dat een ziekenhuis 49 miljoen euro geïnvesteerd heeft in ICT (hardware, software en externe consultants). Deze 49 miljoen wordt in 7 jaar (wat erg lang is voor ICT) afgeschreven waardoor er jaarlijks een bedrag van 7 miljoen euro ten laste van het resultaat wordt gebracht. Met andere woorden het ziekenhuis moet 7 miljoen meer omzetten om deze kosten te dekken. Grofweg komt dit neer 7.000 extra opnamen per jaar à 1.000 euro. Gaat een ZIS ons daarmee helpen? Nu doet patiëntenlogistiek dit wel omdat we capaciteit vrijspelen door patiënten sneller te behandelen en patiënten dus ook weer sneller en beter thuis zijn. Met de vrije capaciteit kan het ziekenhuis weer meer patiënten behandelen.  Software die ons bij slimme patiëntenlogistiek helpt is daarmee waardevol. Waar moet die software dan aan voldoen?

Om op die vraag antwoord te kunnen geven eerst even wat over patiëntenlogistiek. Patiëntenlogistiek heeft tot doel dat de juiste patiënt, de juiste zorg op het juiste moment krijgt. Om dit te kunnen doen moet voor iedere individuele patiënt een verwachte ontslag datum kunnen worden ingevoerd. Vervolgens moet er een behandelplan worden opgesteld zodat de patiënt ook tijdig en ‘beter’ naar huis kan gaan. Nog belangrijker: wij moeten kunnen sturen op de executie van die planning (en wel real-time). Ten tweede is het noodzakelijk dat er een proces van on-going-improvement wordt ondersteund. Dit klinkt ingewikkelder dan dat het is: elke keer als het niet gelukt is om de juiste patiënt, de juiste zorg op het juiste te geven moeten wij de reden registeren. De reden die het vaakst voorkomt moeten wij als eerste aanpakken en vervolgens de volgende enzovoort.

Nu zullen leveranciers van software zeggen: “Ja, maar dat kunnen onze systemen ook allemaal”, deze reactie zit immers in hun DNA. Hierbij toch nog even een paar punten van aandacht.

  • Niet alle zorgtaken moeten worden opgenomen in software ten behoeve van patiëntenlogistiek; namelijk alleen die taken die relevant zijn voor tijdige zorg (kritische pad);
  • Alleen sturen op de verwachte ontslagdatum geeft geen sturing op de zorgtaken die op het kritische pad liggen: voor iedere taak op het kritisch pad moet een taakeigenaar zijn benoemd die de taak kan versnellen;
  • Op basis van het zorgpad kan de verwachte ontslag datum niet ‘default’ worden ingevoerd: iedere patiënt kan afwijken van de norm en dat is prima zo lang maar op een reële individuele ontslagdatum wordt gestuurd;
  • Een koppeling tussen de verwachte ontslagdatum en opnameplanning is funest omdat hierdoor de verwachte ontslagdatum op ‘zeker’ wordt gekozen en elke vorm van ambitie in de kiem wordt gesmoord.
  • Rapportages over een afgelopen periode zijn irrelevant omdat wij er niet meer op kunnen reageren: een auto besturen doe je ook niet door alleen maar in de achteruitkijkspiegel te kijken.

Als de leveranciers ook aan bovengenoemde punten kunnen voldoen, dan kunnen investeringen in ICT zich misschien ook op korte termijn laten uitbetalen. Wij zelf werken vaak met de applicatie Qarina van Innoqare, klik hier om de ervaringen in het Amstelland ziekenhuis te lezen.

Advertenties